Απόδοση των δαπανών νοσηλείας στο εξωτερικό ασφαλισμένου φορέα ασφάλισης, του οποίου οι υποχρεώσεις παρακολουθούνται από τον Ε.Ο.Π.Υ.Υ., τελεί, κατ’ αρχήν, υπό την προϋπόθεση ότι η νοσηλεία αυτή θα έχει εγκριθεί προηγουμένως από το αρμόδιο όργανο του Οργανισμού και εφόσον διαπιστωθεί ότι ο ασφαλισμένος πάσχει από σοβαρό νόσημα το οποίο δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί στην Ελλάδα, είτε γιατί δεν υπάρχουν τα κατάλληλα επιστημονικά μέσα, είτε γιατί δεν εφαρμόζεται η ειδική ιατρική μέθοδος διάγνωσης και θεραπείας που απαιτείται, είτε γιατί η περίπτωσή του δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί έγκαιρα στην Ελλάδα και η τυχόν καθυστέρηση της αντιμετώπισής της, θέτει σε κίνδυνο τη ζωή του. Περαιτέρω, για την έγκριση της νοσηλείας στο εξωτερικό απαιτείται προηγούμενη γνωμάτευση της αρμόδιας Ειδικής Υγειονομικής Επιτροπής σχετικά με τα ιατρικής φύσεως θέματα, όπως την δυνατότητα αντιμετώπισης του περιστατικού στην Ελλάδα και εν γένει την ανάγκη νοσηλείας στην αλλοδαπή, τη χώρα νοσηλείας, την πιθανή διάρκεια αυτής, το μέσο μετάβασης, την ανάγκη συνοδού, την επείγουσα ανάγκη μεταφοράς του ασφαλισμένου στην αλλοδαπή για την άμεση αντιμετώπιση της περίπτωσής του κ.λπ. Εξάλλου, το υγειονομικό όργανο προκειμένου να γνωματεύσει για την ανάγκη ή μη της νοσηλείας του ασθενούς στο εξωτερικό, επιβάλλεται να αξιολογήσει την πάθηση, εν όψει και των ειδικότερων χαρακτηριστικών που εμφανίζει σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση και την εν γένει κατάσταση του ασθενούς και να εξετάσει αν υπάρχει στην Ελλάδα το εξειδικευμένο προσωπικό και τα αναγκαία τεχνικά μέσα για την, κατά το επιστημονικώς εφικτό, σωστή διάγνωση και αποτελεσματική θεραπεία της νόσου, κατά συνεκτίμηση και των ουσιωδών ισχυρισμών που τυχόν προβάλλει ο ενδιαφερόμενος και των προσκομιζόμενων σχετικών δικαιολογητικών. Εάν τελικώς, κατά την κρίση του αρμοδίου οργάνου, η πάθηση του ασφαλισμένου δύναται να αντιμετωπισθεί επιτυχώς σε νοσηλευτικά ιδρύματα της ημεδαπής οφείλει να τα μνημονεύσει στη γνωμάτευσή του και δεν επιβάλλεται να αναφέρει συγκεκριμένα παραδείγματα επιτυχούς αντιμετωπίσεως παρόμοιων περιστατικών, ούτε ονόματα ιατρών που μπορούν να αντιμετωπίσουν τέτοια περιστατικά. Η γνωμάτευση αυτή, εφόσον αιτιολογείται ειδικώς και επαρκώς, είναι δεσμευτική για τα ασφαλιστικά όργανα και το τυχόν επιλαμβανόμενο στη συνέχεια διοικητικό δικαστήριο, ως προς τα ιατρικής φύσεως ζητήματα. Οι Υγειονομικές Επιτροπές με τις γνωματεύσεις τους υποχρεούνται να παρέχουν απάντηση, θετική ή αρνητική, στο ερώτημα που τους απευθύνεται από το διοικητικό δικαστήριο, η οποία να είναι απαλλαγμένη αμφιβολιών ή ασαφειών, η δε παράλειψη της απάντησης ή η τυχόν έλλειψη στοιχείων, εφόσον δεν δικαιολογείται από αντικειμενικές συνθήκες, δεν μπορεί να αποβεί σε βάρος του ασφαλισμένου. Εξάλλου, αν η Υγειονομική Επιτροπή εκδώσει εκ νέου μη προσηκόντως αιτιολογημένη γνωμάτευση, το διοικητικό δικαστήριο έχει δύο δυνατότητες: είτε να αναπέμψει για μία ακόμη φορά την υπόθεση ενώπιον της αρμόδιας Υγειονομικής Επιτροπής είτε να κρίνει το ίδιο επί του αιτήματος του ασφαλισμένου, αφού προηγουμένως εκφέρει κρίση επί των ως άνω ιατρικής φύσεως θεμάτων, χρησιμοποιώντας τα προς τούτο πρόσφορα αποδεικτικά μέσα, προκειμένου να παρασχεθεί στον ασφαλισμένο η κατά το άρθρο 20 παρ. 1 του Συντάγματος έγκαιρη, πλήρης και αποτελεσματική έννομη προστασία.

Κατά της απόφασης που απορρίπτει την αγωγή, λόγω μη καταβολής του τέλους δικαστικού ενσήμου, ο ενάγων δικαιούται να ασκήσει έφεση, μοναδικός λόγος της οποίας είναι η άρση της πιο πάνω παράλειψης, με την εκ των υστέρων καταβολή του ως άνω τέλους κατά την άσκηση της έφεσης. Η καταβολή του δικαστικού ενσήμου πρέπει να δηλώνεται στο δικόγραφο της έφεσης και δεν αρκεί η απλή μνεία στο εφετήριο της πρόθεσης του εκκαλούντος να καταβάλει το μη καταβληθέν τέλος μέχρι ή κατά την συζήτηση του ενδίκου μέσου και η μεταγενέστερη, συνακόλουθα, επίκληση της καταβολής αυτού με τις προτάσεις του εκκαλούντος. Κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ, ως κανόνας ουσιαστικού δικαίου, η παραβίαση του οποίου ιδρύει λόγο αναίρεσης της απόφασης, νοείται εκείνος ο οποίος περιέχει αφηρημένους κανόνες εξ αντικειμένου δικαίου από τους οποίους επέρχονται έννομες συνέπειες αν συντρέξουν ορισμένες προϋποθέσεις. Τέτοιο όμως κανόνα δεν περιέχει η διάταξη του άρθρου 2 του Ν. ΓΠΟΗ/1912 «περί δικαστικού ενσήμου».

Ευθύνη μεταφορέα για θάνατο επιβάτη πλοίου – Χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης – Αρχή αναλογικότητας – Επανέγερση αγωγής – Παραγραφή -.
Αιφνίδιος και αδόκητος θάνατος επιβάτη σε πλοίο λόγω εκδήλωσης πυρκαγιάς. Ελλείψεις πλοίου. Βαριά αμέλεια υπεύθυνων. Εύλογη χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης. Η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας ως προς το ύψος του ποσού της επιδικασθείσης χρηματικής ικανοποίησης πρέπει να ελέγχεται αναιρετικά για το αν παραβιάζεται ευθέως ή εκ πλαγίου η αρχή της αναλογικότητας, αλλά και όταν διαπιστώνεται υπέρβαση από το δικαστήριο της ουσίας των ακραίων ορίων της διακριτικής του ευχέρειας. Αν ο δικαιούχος επανεγείρει την αγωγή εντός έξι μηνών από της τελεσιδικίας της απόφασης που απέρριψε για λόγους μη ουσιαστικούς την προηγούμενη αγωγή αυτού, η παραγραφή λογίζεται ότι έχει διακοπεί με την άσκηση της αρχικής αγωγής. Απόρριψη αναιρετικών λόγων από τους αριθ. 1, 8, 14 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ.
(ΤΡΑΠΕΖΑ ΝΟΜΙΚΩΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ «ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ»)

Συμμόρφωση σε δικαστική απόφαση, αναδρομικός διορισμός, αναδρομικές αποδοχές, συμψηφισμός ζημίας και ωφέλειας, παραγραφή αξιώσεων.

Σιδηροδρομικό ατύχημα το οποίο είχε ως συνέπεια τον τραυματισμό της ενάγουσας και δη τον ακρωτηριασμό αμφοτέρων των κάτω άκρων της. Αποκλειστική υπαιτιότητα των προστηθέντων υπαλλήλων του ΟΣΕ (του μηχανοδηγού, του προϊσταμένου υπηρεσίας αμαξοστοιχίας και του σταθμάρχη). Αδικοπραξία. Επιδίκαση ποσών για πρόσληψη βοηθού-νοσηλεύτριας, υπηρεσίες αποκλειστικής νοσοκόμας, αγορά ορθοπεδικών ειδών, μελλοντικές δαπάνες για την πρόσληψη βοηθού νοσηλεύτριας, μελλοντικές δαπάνες για υπηρεσίες αποκλειστικής νοσοκόμας. Δεδικασμένο. Η τελεσίδικη απόφαση που εκδόθηκε επί αγωγής αποζημίωσης λόγω θανάτωσης ή βλάβης σώματος ή της υγείας προσώπου αποτελεί δεδικασμένο για τη νέα δίκη αποζημίωσης με την ίδια ιστορική και νομική αιτία, ως προς τις συνθήκες υπό τις οποίες έλαβε χώρα η αδικοπραξία, την ευθύνη του υπαιτίου, την τυχόν συνυπαιτιότητα του παθόντος και τη ζημία που έπαθε ο ενάγων για το χρονικό διάστημα που αναφέρεται στην πρώτη αγωγή, όχι όμως και για τον μεταγενέστερο χρόνο κατά τον οποίο η αδικοπραξία είναι δυνατόν να εξακολουθήσει να έχει επιζήμιες συνέπειες. Βάρος επίκλησης και απόδειξης του χαρακτηρισμού μίας ζημίας ως απρόβλεπτης.

Προσφυγή κατά του e-ΕΦΚΑ για ανάκληση απόφασης χορήγησης κύριας σύνταξης λόγω γήρατος και καταλογισμού εις βάρος της εντόκως αχρεωστήτων καταβληθεισών συντάξεων, λόγω εκκρεμούσης πειθαρχικής εις βάρος της διαδικασίας.
(από την ιστοσελίδα του δικαστηρίου)

ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟΣ ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΟΣ ΑΝΗΛΙΚΟΥ ΜΕ ΤΟ ΤΡΙΠΛΟ ΕΜΒΟΛΙΟ ΙΛΑΡΑΣ – ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΓΕΙΑΣ – ΘΑΝΑΤΟΣ ΑΝΗΛΙΚΟΥ ΛΟΓΩ ΑΠΟΤΥΧΙΑΣ ΠΛΗΡΟΥΣ ΑΝΟΣΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΗΣ ΔΟΣΗΣ – ΑΣΤΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ – ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΕΙΣ – ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΔΙΑΤΑΞΗΣ ΠΕΡΙ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

Οι αναρτήσεις στο Facebook, εφόσον το περιεχόμενό τους ξεπερνά τα όρια της νομιμότητας, συνιστούν προσβολή προσωπικότητας.

Ευθύνη του Δημοσίου προς καταβολή εύλογης χρηματικής ικανοποίησης λόγω ψυχικής οδύνης σε περίπτωση θανάτου προσώπου κατά την προσπάθειά του να απομακρυνθεί από την οικία του κατά τη διάρκεια πυρκαγιάς την 23η.07.2018 στην περιοχή του Νέου Βουτζά Αττικής

Επιταγή προς εκτέλεση – Αμοιβή δικηγόρου – Αρχή αναλογικότητας – Πρόσθετη παρέμβαση Δικηγορικού Συλλόγου -.

Η διάταξη του άρθρου 72 του Κώδικα Δικηγόρων, κατά την οποία η αμοιβή για τη σύνταξη επιταγής προς εκτέλεση ορίζεται στο σύνολο της δικαστικής δαπάνης, όπως αυτή επιδικάσθηκε από το δικαστήριο, δεν αντίκειται στην αρχή της αναλογικότητας και δεν είναι αντίθετη στα άρθρα 25 παρ. 1 και 4 παρ. 1 Σ. Η διάταξη στοχεύσει στο να λειτουργήσει ως κίνητρο προς τον οφειλέτη να ικανοποιήσει τις αξιώσεις του δανειστή χωρίς την παρεμβολή της εκτελεστικής διαδικασίας, δηλαδή στην περιστολή καθυστερήσεων και δυστροπίας στις οικονομικές συναλλαγές, αλλά και στην αποφυγή περαιτέρω επιβάρυνσής του οφειλέτη με έξοδα. Δεν πρόκειται περί «διπλοπληρωμής» του ιδίου κονδυλίου, επειδή η δικαστική δαπάνη αφορά την αμοιβή και τα έξοδα του δικηγόρου μέχρι την έκδοση της απόφασης, ενώ η αμοιβή για τη σύνταξη επιταγής προς εκτέλεση αφορά αμοιβή μεταγενέστερης δικηγορικής ενέργειας. Νόμιμη η προφορικά ασκηθείσα πρόσθετη παρέμβαση του Δικηγορικού Συλλόγου, που συνεκδικάσθηκε.